Þessa síðustu daga höfum við notið lífsins í Palma Nova. Veðrið hefur leikið við okkur sem aldrei fyrr. Það er ekki hægt að líkja saman Palma Nova nú og þegar við vorum hér í nóvember. Túristinn er að drekkja öllu en þannig á það að vera á þessum tíma. Allar verslanir, pöbbar og veitingarstaðir eru opnir. Keli hefur notað tækifærið til að versla smádót í bátaaukahlutabúinni sem hann vissi af þar en hafði ekki fengið annarstaðar. Tara Ósk hefur notið sín í botn á leiksvæðum bæjarins en þó sérstaklega þessum við ströndina. Að sjálfsögðu hefur sjórinn verið notaður óspart til að kæla mannskapinn nema Kela sem er með þetta fína ó, ó á tánni en hann er þó allur að koma til.

 Fimmtudagur 17. júní

Þá skal haldið til Ibiza. Eftir nokkra góða daga í Palma Nova var okkur ekki lengur vært ef mamman og krakkarnir eiga að ná flugi frá Alecante 30. jún. Við lögðum því af stað eftir morgunmat í rjómablíðu og léttum vindi. Fyrstu tímana var vindurinn okkur góður og liðum við ljúflega áfram í 40 gráðu beitingu. Vindurinn minkaði þegar kom fram yfir miðjan dag og var því nauðsinlegt að mótorsigla. Við skiluðum okkur svo yfir til Cala de San Vicente á Ibiza 39°04,47'N 001°35,516'E um hálf nýju. Við fundum stað innan um hinar skúturnar sem voru af hinum ýmsu stærðum og gerðum.

Föstudagur18. júní

Eftir morgunmat lögðum við af stað suður með Ibiza í leit að strönd og góðum sundstað.Við lensuðum í rólegheitum á genúunni. Eftir rúmlega klukkutíma siglingu komum við til bæjar sem heitir Puerto de Sta Eulalia 38°59'N - 001°32,4'E. Þar voru fyrir nokkrar skútur við ankeri fyrir framan innsiglinguna. Við setum niður ankerið þarna inn á milli. Hótelblokkirnar standa hér allstaðar í röðum meðfram ströndinni og ferðamannavertíðin er komin á fullt eftir rólega byrjun sem menn telja að stafi af eldgosinu í Eyjafjallajökli. Við slökuðum á þarna í sólinni og hengirúmið góða var mikið notað. Krakkarnir busluðu í sjónum sem aldrei fyrr.

Laugardagur. 19. júní

Sól, sól og meiri sól. Mamman, pabbinn, Hjörtur Már og Tara Ósk fóru í bæinn að skoða mannlífið og sjá hvað hann hefði upp á að bjóða. Túrist information var lokað svo við héldum skoðuninni áfram. Það var svo stuttu seinna sem mamman rambaði inn í búð sem lét ekki mikið yfir sér. Það var glampi í augunum á mömmunni þegar hún komst á þriðju hæðina þar sem útsölurekkarnir voru. Keli fékk smá verk í veskið og fékk sér sæti til að jafna sig. En þetta þarf að eiga sér stað annað veifið. Þetta endaði nú allt vel. Við gerðum kjarakaup og það var löngu kominn tími á að fata áhöfnina upp sérstaklega af síðbuxum ef halda á heim til íslands. Restin af deginum fór svo í að slaka örlítið meira á .

Sunnudagur 20. júní

Sól og sterkur vindur af norðri. Skúturnar dreif að þennan morguninn og fóru ýmist inn í höfn eða köstuðu ankeri. Vindurinn blés 14 til 16 hnúta þarna í ankerislegunni en bara rétt fyrir utan blés vindurinn 34 hnúta í kviðum. Þessi dagur var frábrugðin öðrum dögum að því leiti að allir héldu til um borð í bátunum sínum og flestir nutu þess að láta blása um sig léttklædd. Það var þó ein undantekning. Spánst par sat klætt eins og það væri hávetur í flíspeisum með ennisband. Við tókum ekki eftir hvort þau voru með vettlinga en VÁ!! Hvernig er þetta hægt?

Mánudagur 21. júní

Enn og aftur er kominn tíma á að halda ferðinni áfram. Það blés fínum vindi af austri og svifum létt áfram með allt upp. Allstaðar voru skútur og bátar á ferð. Ferðinni var nú bara heitið til höfuðstaðarins Ibiza að þessu sinni. Eftir rúmlega klukkutíma skemmtilega siglingu í sól og blíðu komum við í vík sem heitir Cala Talamanca. Þetta er svo lítið varasöm vík því botninn er sandur og klettar sem standa þó nokkuð upp úr botninum. Katamörurnar röðuðu sér innst og kjölbátarnir þar fyrir framan. Við köstuðum fyrst ankeri rétt fyrir innan tvær svipað stórar skútur og Sæúlfurinn. Kela þóttu nokkrir gráir flekkir grunsamlegir og var Hjörtur Már sendur út í köfunarleiðangur. Hérna í víkinni er hár grasgóður á botninum og svíkur hann nokkuð mælingarnar. Það er þó ekki allt því í grasinu leynast klappir sem standa allt að metir upp úr sandbotninum og sjást ekki. Við gripum því tækifærið og færum okkur aðeins utar þegar Hjörtur Már var búinn að skanna svæðið og gefa skýrslu.

Stelpurnar skruppu í land, önnur með það markmið að finna leikvelli en hin í leit að matvöruverslun. Leitin bar fínan árangur hjá báðum og skiluð þær sér með bros á vör um borð. Þá var komið að Kela að skoða bæinn. Hans markmið var að finna út hvar væri hægt að taka vatn og hvað það kostaði. Það er stutt frá því að segja að það bölvar vesen og dýrt að taka vatn hér á Ibiza. Á leiðinni til baka rakst Keli á kunnuglega katamöru. Við sem vorum búin að kveða Belluna og Riccardo. Þarna var kappinn mættur eftir viku dvöl með kúna sem duttu upp í hendurnar á honum með stuttum fyrirvara. Reccardo hefur starfað hér við Ibiza í nokkur ár og lumar því á góðum punktum varðandi ýmsa hluti eins og vatn og gæði þess hér á eyjunni.

Kvöldið fór svo í að hamast á internetinu sem við fundum galopið hér í ankerislegunni.

Þriðjudagur 22. júní

Getur maður orðið þreyttur á sólinni og hitanum....
Jú en ekki í dag. Tara Ósk kann allavega að meta þetta sólarástand og rólar í rólunni fram á stefni eins og brjálæðingur og finnst ekkert skemmtilegra en þegar Sæúlfurinn ruggar og hún flýgur langt út fyrir síðuna.

Riccardo kom í stutta heimsókn tveim tímum eftir boðaðan heimsóknartíma. Greyið var skelþunnur og fékk kaffi. Þetta er náttúrulega skelfileg vinna að þurfa að halda félagsskap, spjalla og drekka til klukkan fimm að nóttu við tvær konur sem leigðu bátinn hans.

Hengirúminu var skipt út fyrir róluna fljótlega eftir hádegi og var það ljúft að finna goluna leika um sig. Neðan þilja var hjakkað á internetinu. Á þessu ári höfum við fundið fyrir því hvað internetið setur mark sit á daglegt líf. Það er alltaf veisla þegar við finnum frítt internet. Það er alltaf það sama sem gert er fyrst. Veðrið er tekið, Síðan er tölvupósturinn athugaður, því næst eru það fréttirnar og svo er tékkað á vinunum á facebook.

Um kvöldið fengum við okkur Tacko steik og svo eftir uppvask þegar ró var kominn í bátinn var björgunarvínið smakkað og klárað ásamt nokkrum eddum.

Góða nótt þið þarna úti.

Já þá er að taka sig saman og klára að blogga ferðina..
Ætla að vinna í því núna um helgina að koma
blogginu inn og myndum

Mánudagur 7. júní

Rólegur dagur um borð og sem betur fer smá gola því það er orðið frekar heitt hér á daginn.

Keli tók krakkana í létta göngu yfir að bryggjukantinum þar sem Riccardo er komin með Belluna því hann þurfti að fella mastrið til að laga skemmdir sem urðu á mastrinu þegar "the idiot" eins og Reccardo kallar þjófinn reyndi að stela Bellu. Hitamælirinn úti hjá Riccardo var komin í 37 gráður í skugganum en í 42,8 gráður í sólinni.

Svo það er heitt, heitt, heitt hér á daginn.

Þriðjudagur 8. júní

Þá er komið að brottfarardegi. Við vorum mætt á olíubryggjuna klukkan 9 og fylltum Sæúlfinn. Svo fengum við að liggja við endann á meðan verslaður var kostur. Við buðum Xisco að sigla með okkur og mætti hann rúmlega ellefu. Við kvöddum svo Riccardo og Port de Pollença og slepptum klukkan tólf. Veðurspáin blessuð hljómaði upp á norð norð vestan en okkur grunar að vindurinn sé farinn að vorkenna veðurfræðingunum því þennan dag blés vindurinn úr öllum áttum.... Til að byrja með blés vindurinn á móti svo við krussuðum út fjörðinn. Þegar við komum að horninu lensuðum við en þegar við komum fyrir hornið kom hliðarvindur sem breyttist snögglega í mótvind. Við þurftum því að krussa í nokkurn tíma áður en vindurinn yfirgaf okkur alveg. Þegar leið á daginn fór vindurinn að blása á móti en of lítið til að fylla seglin. Það var ekki um annað að ræða en notast við vélina ásamt seglum það sem eftir lifði ferðar.

Það kryddaði tilveruna um borð að hafa Xisco með í för. Krakkarni nutu þess ásamt okkur að hlusta á hann segja frá síðasta vígi Arabana á Mallorca, einnig sjóræningjunum sem herjuðu á eyjarnar og varðturnunum sem reistir voru til að fylgjast með strandlengjunni. Þessir sömu varðturnar voru svo seinna notaðir til að fylgjast með smyglurum sem földu varninginn í hellum við ströndina. Það var líka fróðlegt að heyra hvernig ástandið var á Mallorca þegar borgarastíðið geisaði. Við fengum einnig góða punkta um gönguleiðir norðan megin á Mallorca. Xisco og Guðmundur Ísak gerðu heiðarlega tilraun til að veiða fisk í matinn en ekkert beit á hjá þeim..
Tara Ósk gerðist kennari og romsaði upp íslenskum orðum upp til þess að láta Xisco segja og einnig var kappinn látin lesa í Andrés syrpu svo var hlegið.

Xisco takk fyrir frábæran dag, skemmtilegar og fræðandi frásagnir.

Komum inn til Port de Soller 39°47,603'N 002°41,629'E (borið fram Sojer) um kl 21:30 Xisco var skilað í land þar sem Andrea sótti hann.Við skriðum svo í koju eftir góðan dag.

Miðvikudagur 9. júní, fimmtudagur 10. júní og föstudagur 11. júní

ELSKU ANDREA MÁGKONA TIL HAMINGJU
 MEÐ AFMÆLIÐ 11. JÚLÍ

Umhverfi Port de Soller er mjög frábrugðið öðrum bæjum á Mallorca. Fjöllin í kringum Port de Pollenca setja vissulega svip á bæinn en fjöllin í kringum Soller eru miklu hærri og þarna er skógrækt. Þetta landslag svipar miklu meira til norður spánar.
Þarna leið okkur vel og ákváðum við að dvelja í Port de Soller í nokkra daga.

Eins og annarstaðar á eyjunni gengur allt út á ferðamenn. Það var því nóg að gera í landi. Bræðurnir prófuðu að kafa með alvöru græjum og þótti þeim það mjög spennandi. Mamman og krakkarnir tók sporvagninn sem er frá vigtoríutímanumu frá Port de Soller upp til Soller í skoðun. Sjóminjasafn bæjarins var heimsótt en þar var tiplað á sögu hafnarinnar sem var ein mikilvægasta inn og útflutningshöfn Mallorca auk þess að vara gömul kafbátahöfn fyrir Spánska herinn.

Plássið til að liggja við ankeri þarna í Port de Soller er ekki mikið og lágu skúturnar ansi þétt með lítið af keðju úti. Aðra nótina þarna í ankerislegunni gerði vindurinn smá usla. Til öryggis var vindmælirinn hjá okkur stilltur til að pípa ef vindurinn fór yfir 20 hnúta sem er um 10 metra á sek. Klukkan var um tvö að nóttu og við vorum nýkomin fram úr til að standa vaktina þegar við sáum 46 feta katamöruna sem var fyrir inna okkur stefna beint á okkur. Nágranni okkar sem var á töluvert minni bát en við hafði séð hvað verða vildi og tók upp ankerið sitt í snatri svo katamaran komst aftur fyrir okkur. Það mátti ekki miklu muna. Úff. Vindurinn fór í kviðum upp í 34 hnúta um tíma. Annar bátur sem var austan við okkur dró líka en það gekk áfallalaust hjá þeim bát að taka upp og kasta aftur. Eldri hjón á hinni frönsku katamöru áttu í meira basli. Þau hringsóluðu um höfnina og okkur virtist sem ankerisvindan væri biluð hjá þeim. Það var svo um þrjú leitið sem þau kölluðu á rás 16 hvort einhver gæti aðstoðað þau við að leggjast að kantinum hjá hernum. Keli bauð fram tvo áhafnarmeðlimi til aðstoðar og var það þegið því hann var sjálfur á biluðu tánni og komst ekki. Við reyndumst vera þau einu sem vorum aflögufær. Mamman og Guðmundur Ísak turruðu í land með landfestar og gerðu klárt til að taka á móti katamörunni. Ástandið um borð reyndist ekki gott. Hjónakornin voru nýbúin að kaupa bátinn og karlinn virtist bara kunna til verka. Það gekk því nokkuð brösulega að koma spottum í land en það hafðist í annarri tilraun og tókst Mömmunni og Guðmundi Ísak að hemja katamörunna með snörum handtökum. Það var svo um fjögurleitið sem við skriðum aftur í koju.

Það var svo daginn eftir sem Keli fékk heimsókn um borð. Þar var skipstjórinn á katamörunni Brise de Mar mættur. Hann þakkað kærlega fyrir fumlaus vinnubrögð og gaf okkur þetta forláta franska rauðvín Borgogne Hautes-Côtes de Nuits árgerð 2006 og sérstaka rauðvínssmökkunarskál að launum. Það má segja að óheppnin hafi elt þau hjónakorn þarna um nóttina. Þegar búið var að gera við ankerisvinduna og ná ankerinu upp kom í ljós að þau höfðu krækt í stóreflis járnhringur sem blekkti og hafði hann komið í veg fyrir að akkerið græfi sig aftur.

Njótum þess að vera til í sólinni og þess að vera í fríi og í engu stressi.

 Laugardagur 12. júní

Laugardagurinn fór í siglingu til Puerto de Andratx 39°32,485'N 002°22,807'E. Það var fínn vindur allan tíman en eini gallinn var að hann var nánast beint á móti. Við fengum því nóg að gera um borð og Keli brosti út að eirum. Það var svo um kvöldmatarleitið sem við komum inn til Puerto de Andratx. Við reyndum að troða okkur inn á milli bátanna sem lágu við baujur og tókst það með ágætum þó við værum með heldur stutta keðju úti. Það var svo skömmu síðar að bresk hjón á leiðinni inn í bæ stoppuðu hjá okkur. Þau þektu til þarna og bentu okkur á tvær baujur sem þau vissu að væru lausar. Þau vöruðu okkur eindregið við því að liggja við ankeri því botninn væri klöpp með sandblettum. Við þáðum þessa ábendingu og kíktum á baujurnar sem reyndust góðar og festum við okkur við vestari baujuna.

Sunnudagur 13. júní

Eftir mikið vagg við baujuna góðu lögðum við snemma af stað til Palma Nova 39°31,340'N 002°32,468'E. Vindurinn var ekki í kortunum þennan dag og var vélin brúkuð þessar rúmu 10 mílur. Þegar við komum inn í Palma flóann þá kíktum víð í Cala Portals þar sem við dvöldumst í nóvember. Víkin var troðfull af bátum og strendurnar þrjár sem við höfðum nánast út af fyrir okkur í nóvember voru pakkaðar. Við héldum því ferð okkar áfram til Palma Nova. Málið er að til að ná góðu stæði þarf maður að vera mættur snemma að morgni. Við köstuðum svo ankerinu við litlu höfnina Puerto de Palma Nova 39°31,5'N 002°32,6'E

Skútan Sæúlfurinn er nú að missa fjóra af fimm föstum áhafnarmeðlimum
í vinnu og skóla upp til Íslands. Viljum við því bjóða áhugasömum
bátinn til afnota með skipstjóra frá júlí byrjun sex daga í senn eða
lengur. Frekari upplýsingar má fá á www.saeulfur.com eða með því að
senda póst á Markus.Elvar@Gmail.com

Þriðjudagur 1. júní

Það lá engum á að fara á fætur þennan morguninn. Klukkan var að nálgast hádegi þegar við lyftum ankerinu og mjökuðum okkur inn í þvöguna. Við fundum Belluna og Riccardo þarna inni í þvögunni og köstuðum ankerinu við hliðina á þeim með 0,3 metra undir kjölinn. 0,3 metrar hljómar kannski ekki vel í eirum sumra en hérna suður frá þar sem ekki er til orð yfir flóð og fjöru er það í fínu lagi.

Keli hafst handa við að rífa hitatúpuna lausa og staðsetja lekan á henni nákvæmlega. Þetta var bara smá vesen. Hinir í áhöfninni reyndu að aðstoða eftir bestu getu ásamt því að sólasig aðeins og sulla í sjónum.

Miðvikudagur 2. júní og fimmtudagu 3. júní

Keli er búin að eiða þessum dögum í túpuvesen. Láta sjóða í gatið, þrístingprófa túpuna, finna annað gat eftir suðuna, láta gera við það og svo þrístingprófa aftur.

Restin af áhöfninni hefur bara verið að snúlla sér á ströndinni og nóta þess að vera til.

Föstudagur 4. júní

Þegar túpan var loksins komin á sinn stað og farinn að virka tók næsta viðhaldsmál við. Gróðurinn hefur dafnað vel í kringum sjólínuna síðan við yfirgáfum Mallorca og því kominn tími til að taka fram skrúbbinn og ráðast til atlögu. Mamman og krakkarnir eru orðin svo góðu vön að þau létu sig hverfa um leið og orðið skrúbb bar á góma. Keli kvartaði svo sem ekki. Sjórinn er bara þægilegur svona 25 gráðu heitur. Það þarf bara að passa að vera skugga megin til að brenna ekki í brennheitri sólinni.

Það var svo í miðri siestu sem Keli heyrði undarleg hljóð í fjarska. Honum heyrðist það vera íslenska svo hann og Hjörtur Már ákváðu að fara á íslendingaveiðar og lögðust til sunda í áttina að hljóðinu. Það komu tveir bátar til greina. Eftir um hundrað metra sund nálguðust þeir fyrri bátinn en þar bar ekki vel í veiði því á móti þeim tók gamall kall á rassinum íklæddur kafaragleraugum og snorkpípu. ÚFF þeir feðgar voru fljótir að tóku stóran sveig fram hjá þessum bát og voru alveg sammála um að næsti bátur væri líklegri. Það kom svo á daginn þegar nær dró að þarna blakti íslenski fáninn á skutnum.

Þarna var á ferðinni mótorbáturinn Uggi frá Keflavík með fimmtán íslendinga um borð og var vel tekið á móti þeim feðgum. Helena og Tara Ósk komu svo turrandi á tyggjóinu til að kanna hvernig íslendingaveiðinn hefði gengið hjá þeim feðgum. Þarna voru sem sagt saman komin börn, makar og barnabörn hjónanna Odds og Jónínu að halda upp á afmæli skipstjórans. Þarna stoppuðum við í góðan tíma og spjölluðum og var boðið upp á léttar veigar. Það er merkilegt hvað heimurinn er stundum lítill. Þarna um borð var Helga nokkur sem hafði unnið með Kela hjá Oppnum kerfum. Uggi lagðist svo upp að Sæúlfinum til að skila okkur heim og komu áhöfnin af Ugga um borð til að taka út Sæúlfinn. Við þökkum Ugga-genginu kærlega fyrir góða stund og vonumst til að hitta þau aftur seinna.

Laugardagur 5. júní

Alklæðnaður hér á þessum slóðum er bikiní eða stuttbuxur og bolur í og með því hitinn hér á morgnana er þó nokkur og á daginn er hann svaðalegur og ég tala nú ekki um ef það er logn.

Tara Ósk skellti sér í sjóinn til að æva sundtökin og Keli fór í sjóinn að sulla. Þegar þau voru komin upp úr og að skola sig þá vildi það svo óheppilega til að Keli rann á gelkótinu aftan á og flaug út í sjó. Þegar hann kom upp úr þá var ein táin á hægrifæti farin úr lið, nögl á einni tá á vinstri fæti rifnaði upp og var laus. Svo var þessi flotta rispa aftan á vinstra lærinu. Kallinn tjaslaði sér saman með plástri og svo var haldið inn í bæ í læknisleit. Mamman vissi um einna einkalæknastofu og þangað var haldið með slasaða manninn. Þarna var Keli skoðaður og plástraður aðein meyra fyrir offjár, 90 evrur eða 14.000 ísl krónur takk fyrir. Pensillín og verkjastillandi var sótt í apótekið. Kallinum svo turrað út í bát og látin taka því rólega. En á leiðinn út í bát sáum við Xisco sem á Ömmu Solu og spjölluðum við aðeins við hann.

 Þannig að núna eru tveir sjúklingar um borð??
Keli á tásunum og Hjörtur Már sólbrenndi.

Til að létta á gleði stórasjúklingsins þá var Riccardo boðið í
pizzu ala Helena.

Kvöldinu tekið rólega með mynd, pepsi og poppi.

P.S. 
Jæja þá eru þær mættar aftur þessir moskító vargar sem eru að gera okkur vitlaus. Það er alltaf þvílík herferð gerð hér á kvöldin. Hverju herbergi fyrir sig er lokað og haft slökkt. Eftir tíu mínútur eða svo þá er læðst inn með vasaljós og flugurnar leitaða uppi og kramdar.

Sunnudagur 6. júní

Tókum rúntinn út á hótelströnd og að losa tankanna í leiðinni. Tara Ósk, Hjörtur Már og mamman fóru í land að moka og þennan daginn voru ský á himnum sem þýddi aðein minni sól en fullt af hita. Eftir mokerí og lestur á ströndinni var haldið heim til Port de Pollença. Seglin voru tekin upp og viðruð á heimleiðinni. Þegar við vorum rétt búin að kasta ankeri sáum við hvar gúmmíbátur nálgaðist okkur og fólk um borð sem veifaði og veifaði?? Hver er þetta?? Málið er að við komuna til Port de Pollença í desember tókum við eftir slitinni íslenskri veifu á skútu sem bar nafnið Amma Sola. Við höfðum alltaf auga á þessum bát en það var ekki fyrr en nú sem við hittum eigendurna Xisco og íslensku konuna hans Andreu. Yndisleg hjón sem gaman var að fá í heimsókn og áttum við skemmtilegt spjall saman.


 

NÚ ER SKYLDA AÐ SKRIFA Í GESTABÓKINA